ودیعهٔ اجاره برای بسیاری از خانوادهها بخش بزرگی از پسانداز است، و کلاهبرداری در این بازار معمولاً یک الگو دارد: کسی که مالک نیست، خانهای را نشان میدهد که در دسترس اوست و ودیعه را میگیرد.
الگوهای رایج
- مستأجری که خودش را مالک جا میزند. کلید خانه را دارد، خانه را نشان میدهد و با قراردادی دستی ودیعه میگیرد.
- یک خانه، چند مستأجر. همان واحد را همزمان به چند نفر «اجاره» میدهند و از هرکدام ودیعه میگیرند.
- خانهٔ ندیده. عکسهای زیبا، قیمت پایین و درخواست بیعانه «برای نگه داشتن خانه» پیش از بازدید.
پیش از پرداخت ودیعه
- خانه را حضوری ببینید، ترجیحاً دو بار و در دو ساعت متفاوت روز.
- سند مالکیت را ببینید و نام مالک را با کارت ملی اجارهدهنده تطبیق دهید.
- اگر اجارهدهنده مالک نیست، وکالتنامهٔ رسمی از مالک، یا اگر خودش مستأجر است، اجازهٔ کتبی «انتقال به غیر» در قرارداد خودش را ببینید.
- قرارداد را با کد رهگیری ببندید. قراردادی که مشاور املاک دارای پروانه تنظیم میکند کد رهگیری دارد و قابل استعلام است؛ قرارداد دستی میان دو نفر این پشتوانه را ندارد.
- ودیعه را به حساب به نام مالک واریز کنید، نه به حساب شخص ثالث یا «منشی» و «همکار».
- شرح تحویل را بنویسید. وضعیت خانه، کنتورها و لوازم را هنگام تحویل کلید در صورتجلسه بیاورید و عکس بگیرید.
نشانههای خطر
- قیمت اجاره خیلی پایینتر از خانههای مشابه همان محله؛
- «چند نفر دیگر هم خواهاناند، اگر امروز واریز نکنید از دست میرود»؛
- اجارهدهنده از نشان دادن سند یا کارت ملی طفره میرود؛
- درخواست واریز پیش از بازدید، یا به حسابی با نام دیگر.
اگر خودتان خانه را اجاره میدهید
آگهی را با عکسهای خودتان بگذارید و نشانی دقیق را فقط به کسی بدهید که برای بازدید هماهنگ کرده است. کلید را پیش از امضای قرارداد و دریافت ودیعه به کسی ندهید.
خانهای که نمیشود پیش از پرداخت دیدش، خانهای است که نباید برایش پول بدهید.